(Zdjęcia ze strony projektu)

Najważniejszym elementem planu jest udostępnienie dzieciom z krajów trzeciego świata ultrataniego laptopa.

No właśnie. Dzieciom z krajów trzeciego świata. I to urządzenie dla dzieci z niezelektryzowanej wsi ma więcej ruchomych elementów niż laptop dla dyrektora elektrowni. Szczególnie absurdalne wydają mi się te uszy-antenki, które trzeba odchylić, by uruchomić urządzenie. Ktoś zapomniał, że laptop będzie dla dzieci (owszem, edukacyjną) zabawką. Dwie rzeczy, przepowiadam, będą się działy: zielone uszy będą albo odłamywane, albo będą wybijać brązowe oczy.

Po prostu ślepota. Zabawnie jest czytać na stronie projektu, jak to warunki trzeciego świata wpływały na design.

This is a very distinctive machine; rugged, durable, and child-friendly, inside and out. (...)

The concept made abundant sense for the developing world, where outdoor classes are common and the cost of shipping textbooks is a major expense.

Jeżeli są tacy świadomi realiów trzeciego świata i tych szkół na świeżym powietrzu, to dlaczego laptop pełen jest otworków, od gniazdek po perforowane głośniki? Przepowiadam, w każdym otworze piach i błoto będzie, a nie wtyczka.

Projekt OLPC zakłada, że komputer dla dziecka powinien się różnić od "dorosłej" maszyny. Gdzie tu więc konsekwencja? Laptop-zabawka powinien być pancernym monolitem. I mam tu na myśli komputer dla dziecka chodzącego do szkoły z meblami, elektrycznością, bieżącą wodą i dachem.